Odol donazioa eta maitasuna


Stanfordeko ospital batean gertatu omen zen (batek daki gertatu den ala norbaitek asmatu, baina gerta daiteke, ezta?):

Liz izeneko neskatxa batek oso gaixotasun arraroaz hil-zorian zegoen. Zuen aukera bakarra, bere 5 urteko anaiaren transfusio bat zen, anaitxoak gaixotasun bera izanda, gainditu egin baitzuen eta behar zituen antigorputzak pasado lizkiokelako.

Sendagileak hitz egin buen 5 urteko anaiarekin, arreba gaixo zegoela adierazi eta bere odola behar zuela, ea prest zegoen emateko. Txikiak zalantza egin zuen momentu batez, hasperen sakona ondoren, eta baietz, Liz salbatzeagatik egingo zuela.

Transfusioa egiten zuten bitartean arrebaren ondoan etzanda, irribarre zabala aurpegian baina hunkituta ziur aski, begiak beteak baitzituen, galdera hau atera zitzaion, bertan zeuden guztiak harrituta utziaz: noiz hasiko naiz hiltzen?

Hain haur txikia izanik, arrebak bere odol guztia beharko zuela pentsatu zuen, eta horrela izanda, ematen egiten zion.

Ze maitatzeko era.

Advertisements

Luken -ri buruz

Donostiarra, 1972. urtean jaiota, hiru seme-alaba ederren aita. Historian lizentziatua, irakasle bokazioz. Oraingoz, La Salle Donostia Zuzendari Orokorra, laster, kargurik gabe.
Post hau Gogoetak atalean publikatu zen. Gogokoetara gehitzeko lotura iraunkorra.

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s